JEDYNY TAKI ROZRYWKOWO-EDUKACYJNY PRZEGLĄD NA TEJ PLANECIE

To edukacyjno-rozrywkowy mini festiwal prezentujący alternatywną historię kina, którą tworzą popularne filmy należące do szeroko pojętego gatunku „Kina Klasy B". Złe horrory, filmy o potworach i super bohaterach urągające zasadom języka filmowego, logiki i dobremu smakowi.

Jacek Rokosz (wykładowca PWSTFiTV w Łodzi), specjalista w tej dziedzinie, dzieli się swoją pasją i wiedzą prezentując niesamowite, „złe" filmy.  Śmieszne horrory i science fiction bez efektów specjalnych to dla niego „czyste kino". Żeby tego było mało, potrafi o tym opowiadać.

Jacek Rokosz wykładowca PWSTFiTV i Filip Jacobson absolwent filmoznawstwa Uniwersytetu Łódzkiego, stworzyli w zeszłym roku projekt filmowy „Najgorsze Filmy Świata" poświęcony historii kina popularnego, filmom „Klasy B", tanim horrorom i nieudanym science-fiction gdzie efekty specjalne robione były metodą chałupniczą w piwnicy (nieraz dosłownie). Mając edukacyjno-rozrywkowe ambicje prowadzimy spotkania opowiadając o tej części przemysłu filmowego, który nie gości w podręcznikach do Historii Filmu Powszechnego.
Bierzemy sobie Ed Wooda, najgorszego reżysera wszechczasów, za mistrza.  Chcemy przypomnieć niesamowitych ludzi, którzy tworzyli fantastyczne filmy, kierując się pasją, która nie szła w parze z umiejętnościami. (To przecież Ed Wood Jr powiedział o swojej pracy reżysera: „Nie bardzo umiem, ale bardzo lubię").
Zależy nam na ukazaniu alternatywnej historii kina, gdzie nie ma takich filmów jak „Obywatel Kane", są za to filmy bardzo popularne wśród widowni: serie o potworach, trylogia o Frankensteinie, o Mumii Azteckiej czy meksykańskim super-bohaterze-zapaśniku Santo, którego powtórki co roku można obejrzeć na ekranach meksykańskich telewizorów w okresie Bożego Narodzenia, analogicznie do „Potopu" w Polsce.

Jacek Rokosz opowiada o filmach, które bawiły widownię pół wieku temu, o „podwójnych seansach" kinowych, na które nie zaglądali krytycy, ale tłumnie przychodziły nastolatki, by w spokoju „poprzytulać" się do swoich sympatii.

Historia i geneza powstawania „Kina Klasy B" jest bardzo bogata i ciekawa. Nie raz ciekawsza niż same filmy. Rosnąca popularność naszych pokazów i częste rozmowy w mediach pozwalają nam przypuszczać, że Jacek Rokosz potrafi interesująco opowiadać i zjednać sobie sympatię widzów.


W programie będzie można zobaczyć m. in. :

1. Narodziny kina klasy-B.
Sex Maniac (Maniac) (1934)
Reżyseria: Dwain Esper
Scenariusz: Hildegarde Stadie (na motywach powieści Edgara Alana Poe „Czarny Kot")
Wystepują: William Woods, Horace B. Carpenter, Ted Edwards, Phyllis Diller, Thea Ramsey, Jenny Dark, Marvelle Andre, Celia McCann, John P. Wade, Marian Constance Blackton, Satan
Producent: Dwain Esper, Louis Sonney, William C. Thompson
Zdjęcia: William C. Thompson 
Efekty specjalne: W filmie wykorzystano ujęcia z filmu „Faust" W. Murnaua (1926)

„Maniak" to film stanowiący jeden z ostatnich przystanków na drodze do dantejskiego piekła. Esper - reżyser tej filmowej eksploatacji (exploitation movie) w niespełna godzinę opowiada historię szaleństwa i hedonizmu. Esper sam nie będąc świętoszkiem -okradał z fragmentów inne filmy i wklejał je do własnych- próbował przekroczyć granice dobrego smaku, co w konsekwencji spowodowało, iż jego filmy zabroniono wyświetlać na „dziennych pokazach".  Esper nie zrażony decyzją cenzorskich purytan pokazywał „Maniaka" pod zmienionym tytułem „Sex Maniak" na nocnych pokazach jedynie dla męskiej widowni.
Nie sposób opowiedzieć o czym mówi ten film. Jest to naukowo-erotyczny horror o obłąkanym naukowcu, luźnie nawiązujący do prozy Edgara Allana Poe, ukazujący życie na amerykańskich przedmieściach wpołowie lat 30.
W „Maniaku" wytarta maksyma mówiąca, że „wszystko może się zdarzyć" nabiera nowego znaczenia.  Tutaj nie tylko fabuła wydaje się być żartem ćwierć inteligenta, ale przede wszystkim po stronie realizatorskiej film bije rekordy dyletantyzmu. Bo gdzie można zobaczyć więcej niedoświetlonych zdjęć, nieostrych ujęć, źle zmontowanych scen... 


2. Ed Wood mistrz złego smaku.
Plan 9 z kosmosu („Plan 9 from outher space")(1959)
Reżyseria: Edward D. Wood Jr
Scenariusz: Edward D. Wood Jr.
Wystepują: Bela Lugosi,Tor Johnson, Vampira, Gregory Walcott, Mona McKinnon, Duke Moore, Tom Keene, Carl Anthony, Paul Marco, Dudley Manlove, Joanna Lee, Lyle Talbot, John Breckinridge, Criswell,
Producent: Edward D. Wood Jr.
Zdjęcia: William C. Thompson
Efekty specjalne: Charles Duncan

„Plan 9 z kosmosu" Uznawany za „najgorszy film wszechczasów" w rzeczy samej stanowił dla Edwarda Wooda juniora powód do najwyższej dumy i satysfakcji. Wood: bohater wojenny, transwestyta i amator sztuki filmowej rozkochany w horrorach Universalu (wielki fan „Draculi" Toda Browninga) realizując swój pełnometrażowy film stanął na wysokości zadania - przy czym poprzeczkę ustawił sam Ed Wood. „Plan 9 z kosmosu"  sfinansowany przez kościół baptystów miał być próbą połączenia wszystkich (dosłownie) modnych trendów obowiązujących w ówczesnym kinie rozrywkowym. Stworzył więc Wood filmowy bigos, w którym amerykańska armia dzielnie walczy z latającymi spodkami, a zombie kontrolowane przez kosmiczną siłę uganiają się za stróżami prawa i pięknymi kobietami.
Fabuła filmu, mimo że w tym wypadku jest sprawą trzeciorzędną, mówi o mini inwazji na Ziemię kosmitów wskrzeszających zmarłych. Kosmici muszą stawić czoło ludzkiej ignorancji, ale też amerykańskiej armii i depczącym im po piętach policjantom.
Źle napisane dialogi, woskowe aktorstwo, amatorskie efekty specjalne i w pośpiechu zbudowana dekoracja; to wszystko ilustruje jedynie część wstrząsów jakich doznaje widownia w zetknięciu z tą idea fixe woodowskiej sztuki filmowej.



3. Gumowe potwory ery atomowej. Lata 50 XX.
Pokaz filmu „Zabójcze Ryjówki" (1954)
Zabójcze ryjówki („The Killer Shrews") (1954)
Reżyseria: Ray Kellogg
Scenariusz: Jay Simms
Występują: James Best, Ingrid Goude, Ken Curtis, Gordon McLendon, Baruch Lumet, Jodge Henry Dupree, Alfredo DeSoto.
Producent: Ken Curtis
Muzyka: Harry Bluestone, Emil Cadkin
Zdjęcia: Wilfred M. Cline.

„Zabójcze ryjówki"  to jedna z najtańszych filmowych produkcji lat 50. Magnetyzujący swoim tytułem film Reya Kellogga jest uwspółcześnioną wersją opowieści o Frankensteinie. Szalony naukowiec próbuje stworzyć nowy gatunek zmutowanych zwierząt, które miałyby rozwiązać problem głodu na świecie. Jak wkrótce się okazuje ryjówki zajmują się innym problemem: globalnym przeludnieniem.
Aby obniżyć koszty produkcji reżyser wpadł na mało ambitny pomysł zawężenia miejsca akcji do jednego letniskowego domu i przylegającego do niego lasu. Jednak prawdziwym popisem niefachowości okazało się wykreowanie na ekranie tytułowych zabójczych gryzoni. Kellogg wybrał drogę na skróty. Z tym, że droga ta okazała się być wyboista i pełna szlamu. Nie jest wszak wielką tajemnicą, iż potwory z filmu Kellogga to zwykłe psy. Kundle, którym do pysków przypięto mało dopasowane maski. Uzyskany efekt na ekranie powodować może jedynie nieskrępowane wybuchy śmiechu.

4. Japoński kontratak: od Godzilli do Gamery.
Pokaz filmu „Zły mózg z Kosmosu.
Reżyseria:Koreyoshi Akasaka, Teruo Ishii

Japoński Kontratak to część poświęcona post-godzillowskiemu nurtowi w Japońskim kinie science-fiction lat 60. „Zły mózg z kosmosu"  szczyci się najgorszą scenografią filmową wszechczasów: scena początkowa filmu- widok planety Zimar.  Jednak po tym „trzęsieniu ziemi, napięcie wyraźnie wzrasta"(!). Główną postacią tego japońskiego dramatu science-fiction jest Starman; super bohater ubrany w obcisły trykot (Cen Utsai). Moce gwiezdnego chłopca są niezmierzone: potrafi latać zawieszony na stalowym drucie, powala przeciwników nawet ich nie dotykając, na puszczonych od końca ujęciach potrafi wskoczyć na najwyższy budynek.
Film opowiada o Japońskim super bohaterze z odległej galaktyki- Starmanie, który musi stanąć w obronie Ziemi przeciw armii Złego mózgu... z kosmosu, który dokonuje inwazji na naszą planetę w walizce(!). Starmanowi uzbrojonemu w zegarek pomaga dwójka dzieci.
Film wyprodukowała firma Shintoho, uboższa siostra bardziej znanego japońskiego studia Toho (producent „Godzilli"). Filmowa saga o Starmanie (nakręcono kilka części) cieszyła się powodzeniem wśród młodszej widowni. Zdubbingowaną wersję prezentowano między innymi  w amerykańskiej telewizji.